“Jam rritur me Gilmando Danin”, Valteri bën rrëfimin e dh*mbshëm

Mbrojtja e Figurës Së Gilmando Danit

Halit Valteri kundërshton fuqishëm narrativën publike për Danin, i cili kishte një histori të njohur në botën e krimit:

• Njohja Personale: “Unë e njihja Gilmando Danin. Jetonim në të njëjtën lagje që kur isha fëmijë.”
• Portretizimi I Kundërt: “Ai nuk ishte njeriu që po përshkruajnë sot portalet dhe faqet që garojnë për klikime, duke shitur sensacionin në vend të së vërtetës.”
• Vlerat: Valteri e përshkruan Danin si një person “të qetë, të edukuar, të respektuar dhe të dashur me të gjithë”.
• Respekti Në Komunitet: “Ishte një djalë që të gjithë e respektonin jo nga frika, por për atë çka ai përfaqësonte, dinjitet, kulturë dhe njerazi.”

Kritika e Ashpër Për Median Dhe Rrjetet Sociale

Përtej dhimbjes për humbjen e mikut, Valteri e cilëson si “akoma më të rëndë” mënyrën se si mediat trajtuan ngjarjen, duke u kthyer në “pasqyrë të errët të realitetit”.

• Publikimi i Pamjeve të Dhunës: “Shpërndarja e videove të dhunës ekstreme është një akt që shkon në të njëjtën vijë me autorët e krimit, ata që duan të përhapin terror dhe të dërgojnë mesazhe frike.”
• Traumatizimi Publik: Valteri akuzon mediat se po bëhen “mjet nxitjeje e traumatizimi publik,” duke vepruar pa asnjë filter.
• Normalizimi i Dhunës tek Fëmijët: Ai paralajmëron se kur fëmijët dhe adoleshentët shohin dhunë të vërtetë pa paralajmërim, ata mësohen me të, duke rrezikuar lindjen e indiferencës dhe humbjen e humanitetit në shoqëri.
• Gjykimi i Tastierës: “Gjyqin nuk e bën më drejtësia, por tastiera,” thekson Valteri, duke kritikuar shpikjen e motiveve dhe historive pa pritur organet kompetente.

Valteri e mbyll postimin me ngushëllime të sinqerta për familjen e Danit, duke shprehur dëshirën që ai të kujtohet si një njeri i mirë, i qetë dhe i dashur, që nuk meritonte këtë fund.